Ze getuigen:

Refugies Claire – vrijwilliger "Safe Place for Refugees" Ik rijd af en toe met de minibusjes, maar ik kan niemand onderbrengen (mijn vriend gaat niet echt akkoord)

Gisterenavond mocht ik vier gasten naar twee huizen in mijn buurt brengen. Een van de onderdakverleners had net voor mijn afspraak met de minibus van Magali haar voet verstuikt, dus ik moest wel improviseren ! Na een kleine discussie met mijn vriend: "Oké, breng ze maar mee naar huis, maar jij houdt je met hen bezig".

Tegen de middag staan we op, we brunchen lekker, en hup, onze twee kerels willen een luchtje gaan scheppen in de tuin. Ze gaan naar mijn vriend, die de beschutting van onze ezels aan het vergroten is en ...

Ze komen niet terug ! Mijn zoon komt toe om met mij te gaan wandelen met de ezels. Onze twee gasten werken liever verder in de weide (met de kettingzaag, de hamer ...)

Een goeie twee uur later komen we terug en zien we de drie kameraden zitten, alsof ze elkaar al hun hele leven kennen ! En ... de beschutting in de tuin is af !
Normaal gezien zouden M en S de zondag naar een andere plaats gaan, maar geen sprake van ... Mijn vriend wil dat ze blijven !”

Dolores – Migrerende gastheer: Heel erg bedankt, het is schitterend hoeveel energie jullie hierin.

Jean-Yves – Migrerende gastheer: Wat jullie doen, is echt geweldig.


Refugies

Interview: Dan Gagnon

Waarom heb je ervoor gekozen om je in te zetten bij ADRA ?

Vorig jaar heb ik deelgenomen aan de Ration Meal Challenge, ik vond dat een originele actie. En dit jaar stelden ze me voor om tweede bestuurder bij Safe Place te worden.

Safe Place for Refugees is een actie voor een heel specifieke situatie in België, die iedereen ongetwijfeld raakt. Ik wilde dus ter plaatse te gaan om de situatie beter te begrijpen, en niet onder de categorie mensen te vallen die een uitgesproken mening hebben, maar er eigenlijk niet veel over weten.

Hoe voelde je je de eerste keer toen je in het Maximiliaanpark kwam ?

Niet op mijn gemak.

Je krijgt een soort gevoel van kwaadheid op jezelf omdat je denkt "Oh, ik voel me niet op mijn gemak", en daarna denk je, maar "zwijg toch, zorg dat je ten minste een beetje menselijk fatsoen hebt ! Het kan niemand wat schelen dat je je niet op je gemak voelt, je ongemak betekent niets tegenover wat er aan het gebeuren is". Je moet vooral proberen jezelf te vergeten en zoveel mogelijk de realiteit onder ogen durven te zien.

Je hebt vluchtelingen naar gastgezinnen gebracht, zijn bepaalde dingen je bijgebleven ?

Ja, het was normaal !

Ze kenden elkaar een beetje, ze spraken normaal tegen elkaar. De mensen bij wie we aan de deur klopten, zeiden "ah, dag Jonathan, alles goed ?", daarna begroetten ze de vluchtelingen op een normale manier. Alsof er niets vreemds meer was aan die situatie nadat ze een nacht onder hetzelfde dak hadden doorgebracht en samen ontbeten hadden.

Wat onthoud je van deze ervaring ?

Heel veel mensen hebben hulp nodig en heel veel mensen willen helpen. Dus de actie in het Maximiliaanpark was echt een burgerinitiatief. Ik zou zeggen, als je wil helpen, help dan diegenen die bruggen bouwen, dat is volgens mij de efficiëntste manier. En ik vind dat een organisatie als ADRA echt iets positiefs heeft. Ze geven net dat extra duwtje om mensen bij elkaar te brengen met een groot hart, maar die niet weten wat te doen of bepaalde angsten hebben, en mensen die echt hulp nodig hebben, want zij zijn ergens ook wel bang.

Dat is misschien wat me het meeste bijblijft: hoe belangrijk die verbinding is, hoe belangrijk de brug is die ADRA wil bouwen.

In België